«Vegen som ligg der frå aust til vest, den var bygde for kjerre og hest, og enno er det stader som er som eit skispor å rekna», skriv Erling Hauge Hansen i dette noko humoristiske lesarbrevet om Kløvbrekko. (Arkivfoto)
«Vegen som ligg der frå aust til vest, den var bygde for kjerre og hest, og enno er det stader som er som eit skispor å rekna», skriv Erling Hauge Hansen i dette noko humoristiske lesarbrevet om Kløvbrekko. (Arkivfoto)

Lesarbrev: Tankespinn rundt ein kjerreveg

Publisert 29.10.2017 kl. 13.00.

Ein gong for lenge sidan, her på Tysnes, dei bygde ein veg, den skulle gå i frå aust og til vest og var bygd for kjerre og hest.

Åra dei gjekk og vegen vart brukt, ei ferdselåre mellom bygder og folk, i aust og i vest, men åra dei svann og bilar kom til, og hesten og kjerra forsvann.

Vegen vart brukt nett slik som før, med hjulspor og gras etter midten, men det var vegvaktarar som heldt den i hevd, den vart høvla og grusa rett oppå driten.

Grusen vart teken på hellig grunn, direkte frå Onarheimsgilde (slikt hadde nok ikkje gått idag)!

Den gong var det vinter med kulde og snø og vegen var fast og fin. Det einaste ein kunne klaga på var ufatteleg mange telehiv.

Men vinteren for og våren tok til og tinte vekk tele og hiv, og dei vart erstatta av raumold og myrmold og allslags sørpe og skit.

Dei bilane som ferdast på denne tid, dei hadde ikkje firehjuls trekk, dei køyrde seg fast i eit bankande kjør i Njardarlogs hellige jord og eg trur at Langelia var verst.

Vegen vart fiksa, dei køyrde på stein og fylte i myrhol og sump, men vegvaktarar på den tid var seg sitt ansvar bevisst, og gjorde slett ikkje noko på slump.

Bilane auka både i lengde og breidde og også i antall, må vita, vegen måtte fiksast.

Og svingar og knausar måtte rettast, då bora dei vertikale hol og fylte med dynamitt, noko som dei fleste hadde før, så fyrte dei av og knausen forsvann, for skytinga her den var fri,

Det var ingen hensyn som måtte takast her, i Njardarlogs utmark.

Så fekk me asfalt og oljegrus som dekka vår kjerreveg, det var eit framsteg, ufatteleg stort, for no slapp me skrangla på «vaskebrett veg».

Men åra har gått og bilane vaks, noko uhorveleg på lengda, og vekta er sjølvsagt og eit problem.

Og kjerrevegen ynkar seg og sig med så mykje lass på sin dårlege rygg.

I Kløvbrekka der velta ein støypekant etter presset av tunge lass, då kom dei på ein glup ide;Me byggjer ein ny som er mykje betre, men me set den innafor på den vegen som er att.Då slepp me lettast frå det, dette vart gjort, men dei oversåg ein ting: vegen vart endå smalare!

Så lurte dei på kva som no måtte gjerast, og enda på fylgjande ting: me borar vassrette hol og set boltar til feste av stein som kan losna, må ikkje sløsa med Njardarlog sin stein, me legg heller ned arbeid i feste.

Dei gamle vegvaktarane lurer nok på, og nokre vil snu seg i grava, skytinga var fri og dynamitt finst det enno, knausen hadde forsvunne og vegen hadde vorte rett, men det verkar som om dette var altfor lett!

Vegen som ligg der frå aust til vest, den var bygde for kjerre og hest, og enno er det stader som er som eit skispor å rekna.

Når ein køyrer så tett at to ski vert til eit spor, då minnar det om kjerrevegen frå aust til vest.

Eg kjenner ein som laga slike spor, Bernhard Skjolde frå Solheimsdalen, eg trur det er der dei har vore og teke denne malen!

Ja, det er mykje me vanlege folk ikkje forstår, men eg er verkeleg redd for at neste gong det treng fiksast på «skisporet vårt» då kjem det vel opp skilt med «serverdigheit, og freda veg!»

Me har allereie mange av den sorten rundtom på Vestlandet.


Siste saker Gå til framsida

Ny badestrand i Lunde

For ikkje lenge sidan, dukka det opp ei ny badestrand i Lunde. Stranda blei sett i stand av ein lokal velgjerar, som helst ikkje vil nemnast i avisa.

Vart servert vaflar og gode ord

Karine Høviskeland Eide og borna Even Elias (5) og Nathaniel (3) Eide var blant dei som tok seg ein «Pit-stop» under Tysnesfest.