GOD STEMNING: Seniortreff på Reksteren må gjerast oftare, meiner Kåre Torbjørnsen. (Foto: Privat)
GOD STEMNING: Seniortreff på Reksteren må gjerast oftare, meiner Kåre Torbjørnsen. (Foto: Privat)

Lesarbrev: Enno er det håp

Overskrifta på dette lesarbrevet har eg lånt av bladet til Evangeliesenteret.
Publisert 04.02.2018 kl. 21.04.

For dei av dykk som ikkje veit kva Evangeliesenteret er for noko, så er det namnet på det arbeidet Lise og Ludvig Karsen starta for mange år sidan for å berga narkomane. Namnet Ludvig Karsen burde vera kjent. Han døydde for nokre år sidan. Men før det, rakk han å gjera seg fortent til å få biletet av seg på flyhalen til nokre av flya til Norwegian.

Eg bur, som dei fleste av abonnentane av bladet Tysnes kjenner til, omtrent midt på Reksteren. Eg vaks opp på Dalsgård. Flytta over på andre sida av Dalsvatnet (Åsvatnet) då eg byrja på skulen. Flytta frå Reksteren då eg var 16. Kom attende til røtene mine oktober 2011 og er no fast busett i det gamle skulehuset på Torsreset i utmarka på Haukafær.

I løpet av desse åra frå eg kom inn på øya november 1945 til i dag, har øya gjennomgått store forandringar. Mykje til det betre. Men også mykje til det verre. Av det siste er vel avfolkinga det som har prega øya mest. Og avfolking dreg straks andre ting med seg. Av denne grunn har me i tur og orden mista handelsplassar og dampskipsekspedisjonar, stoppestad for ferje til fastlandet, postkontor og andre offentlege tenester som skule og barnehage. Bedehus og ungdomshus er det nesten ikkje bruk for lenger, og kyrkja er delvis avvikla. Ein kunne få lyst til å stemma i med Ivar Medås: «Dar for dampen, gamle dampen. Og detta var sørgjelege ting.»

Noko av det eg har sakna i dette øysamfunnet på Reksteren etter at eg kom heim att, er naturlege møteplassar. I gamal tid var der mange slike. Dampskipskaia og fjordabåten sine faste anløp var ein slik møteplass. Kanskje eit grendalag ville vera løysinga? Eg forsøkte, men forsøket stranda av ulike årsaker. Og så er eg ein som drøymer. I have a dream. Ja opptil fleire om gongen. Ein slik draum er å kunna ta i bruk den no ubrukte kjellaren i Sør-Reksteren Bedehus og etablere Naustkroa – møteplass for folk flest. Der skulle det vera høve til, for den som ville, å møta andre for kos og felles hygge i ei kro med maritimt interiør og lokalitet som om det skulle vera i eit gamalt naust, med lukt av god gammal tretjøra. Av fleire grunnar er dette framleis berre ein draum.

Sist onsdag var eg med på noko som delvis var oppfylling av draumen. Eg var med på seniortreff i kulturhuset på Reksteren. Arrangementet er eit nystarta prøveprosjekt i regi av Reksteren Idrettslag. Me var nesten 20 som prioriterte dette arrangementet. I starten var me alle spente. Har dette noko for seg? Er dette liv laga? Då me skildest etter ein god middag med påfølgjande kaffi og småkaker, var svaret for alle einstemmig: Dette var kjekt. Dette må vi gjera om igjen. Initiativtakar og arrangementskomité har teke dette til etterretning. Onsdag 21. februar vert det eit nytt seniortreff i kulturhuset på Reksteren. Då håper eg du og kjem. Det vil du ikkje angra på.


Siste saker Gå til framsida