VANSKELEG TID: – Hausten i fjor, etter at eg var ferdig med cellegiftkurane på Haukeland, var vond både fysisk og psykisk, seier Åse Hjertaker.
VANSKELEG TID: – Hausten i fjor, etter at eg var ferdig med cellegiftkurane på Haukeland, var vond både fysisk og psykisk, seier Åse Hjertaker.

Kreftbehandlinga var krevjande, men det var faktisk verre etterpå

Åse Hjertaker (71) vart operert for tarmkreft 17. januar i fjor. Siste cellegiftbehandlinga fekk ho i august i fjor. No har ho ikkje kreft, men kjenner på etterverknadene.
Publisert 11.03.2018 kl. 14.00.

– Hausten i fjor, etter at eg var ferdig med cellegiftkurane på Haukeland, var vond både fysisk og psykisk. Då vart eg gåande mykje aleine utan kontakt med legane som kunne både gje råd og tryggleik. Eg kjende meg heilt utpumpa. Det prikka i fingrane, eg sleit med synet og måtte dryppa augene jamleg. Eg måtte også smørja huda som vart svært turr. Eg var mykje trøytt, og dessutan var eg jo uroleg for om cellegifta hadde klart å ta knekken på kreften.


Systrene

Alle dei tre systrene til Åse hadde fått liknande kreft før henne, og det gjorde at ho var uroleg då ho sjølv ville sjekka seg for halvtanna år sidan. Men det skjedde ikkje før borna hennar nærast pressa ho til det.

– Eg hadde ikkje vondt nokon plass, men ville få lege til å finna ut om det kunne vera gale med meg og. Legen fann ikkje noko, men eg pressa han til å senda meg vidare. Då eg eit halvt år etter kom til Haukeland og dei konstaterte tarmkreft 20. desember 2016, sa dei at eg burde ha vore sendt dit eit halvt år tidlegare. Eg fekk ein fin julepresang det året, kreftdiagnose! Hadde planlagt å feira 70-årsdagen min rett etterpå, noko me også gjorde hos sonen i Bergen med born og ni barneborn. Kreften fortalde me ikkje om til barneborna før etter at eg var operert 17. januar i fjor. Eg ville ikkje at dei skulle måtta tenkja på det i jula.

– Men kva med deg sjølv då, korleis reagerte du?

– Eg klarte ikkje å sova om natta etter kreftbeskjeden, og det var mange netter eg låg og høyrde på nattergalen og annan fuglesong. Eg hadde masse tankar og lurte jo på om dette betydde slutten på livet. Men eg klarte å mobilisera og tenkte at dette må eg klara. Noko av det verste i månadene eg tok cellegift var at eg ikkje kunne vera saman med dei små barneborna, av omsyn til at eg ikkje måtte bli smitta av dei. Men eg sette meg eit mål, nemleg å sy adventskalender også til det minste barnebarnet, og det klarte eg.


Haukeland

Åse var til kontroll på Haukeland 21. desember i fjor, og då, eitt år og ein dag etter at ho fekk kreftdiagnosen, kunne dei fortelja at kreften er ute av kroppen. Ho har berre positivt å seia om behandlinga på Haukeland.

– Der er dei heilt fantastiske. Dei bryr seg om kvar einskild, informerer og svarar når me lurer på noko. Vardesesenteret der, som Kreftforeningen driv saman med Haukeland sjukehus, er ein flott plass for oss kreftpasientar og pårørande. Der sat eg gjerne og venta medan dei sjekka om blodprøven var slik at eg kunne ta cellegift. Då kunne eg få både litt mat og drikke og snakka anten med fagfolk eller andre pasientar. På møtet i Grendatun neste torsdag kjem folk derfrå, og dit skal eg. Forresten bør alle nytta høvet til å få informasjon, anten du har vore råka av kreft, er pårørande eller lever og risikerer å få kreft sjølv.


Tysnes

Den tidlegare kreftpasienten har erfart at det manglar nokon tilbod på Tysnes.

– Tysnes er ein liten plass. Me skulle likevel hatt råd til ein kreftkoordinator. Det er mange som har hatt det som meg og hatt trong for ein å snakka med når ein er ferdig med behandlinga ved Haukeland. Det hadde også vore ideelt med eit lag av Kreftforeningen her, sjølv om me også kan reisa til Stord på møter. Men all æra til dei som arrangerer Krafttak mot kreft og bøsseinnsamlinga her i kommunen, Rannveig Ljostveit Helland og Astrid Nygård. Astrid var heilt fantstisk med meg medan eg tok cellegiftkurane. Kvar gong eg skulle til Bergen, ringde ho meg og oppmuntra meg. Det gjorde svært godt.


Openheit

– No klarar du å fortelja i avisa om korleis det har vore å få kreft og om tida etter behandlinga. Har det vore like lett å snakka med folk i bygda?

– Eg har ikkje vanskar med å snakka om sjukdomen. Men det verkar som at mange kvir seg med å spørja om korleis det går. Truleg har andre med kreftsjukdom same opplevinga. No håpar eg at denne bøsseaksjonen, turen til Blåbærhaugen og all merksemda om kreftsjukdom gjer at me alle kan bli litt opnare om sjukdomen som så mange får ein eller annan gong i livet, seier syttieinåringen før ho set seg på trimsykkelen.

– Skal du gå opp til Blåbærhaugen og slik skaffa pengar til kreftaksjonen?

– Du, eg gjekk ofte opp dit før eg vart sjuk, men no trur eg det blir litt for langt opp 297 meter over havet. Men eg har tilbydd meg å gå med bøsse.


Siste saker Gå til framsida