FORNØGD: Kristin Hjertaker gler seg til å skriva og framføra preiker.
FORNØGD: Kristin Hjertaker gler seg til å skriva og framføra preiker.

Livserfaring erstattar gresk og hebraisk

Kristin Hjertaker (51) frå Onarheim vil bli prest etter å ha vore journalist og lektor. Draumen er å flytta heim att til Tysnes og vera prest i Sunnhordland.
Publisert 29.12.2018 kl. 06.00.

Ho vaks opp som landhandlardotter på kaien i Kvitevollsneset på Onarheim. Der lærte ho seg tidleg å ta ansvar.

– Ja, det var alltid mykje som skjedde på ein gong, og særleg om sommaren var det gøy med alle turistane. Eg har alltid vore glad i folk. Den tida var det viktig å treffa med bestillingane, slik at me ikkje vart sitjande att med varer som ikkje kunne seljast. Det var jo ikkje så lukrativt å driva landhandel, seier ho som seinare kom til å gjera mykje anna enn å driva butikk.

Faren, Olav, var i tillegg til handelsmann også organist. Han var sjølvlært og skulle berre vikariera litt etter far sin, Gustav, som då hadde vore organist i Onarheimkyrkja i heile femti år – også han i tillegg til å driva landhandelen. Far til Kristin vart organist i seks-sju år.

– Eg var ofte med han ved orgelet. Han var alltid usikker på kva tid siste verset var, så for å hjelpa han med det, klappa eg igjen salmeboka hans på siste verset. Sjølv vart eg, som tredje generasjon, organistvikar, og har gjort det ved sida av jobb i nær 30 år.


Livserfaring

Men no vil altså journalisten, informasjonsarbeidaren og lektoren bli prest.

– Eg har gjennom barndom og ungdomstida hatt ei trygg tru. Den har heile tida vore ein integrert del av meg. Og det å bli prest, har eg faktisk tenkt på heilt sidan eg var ung jente. Men eg såg ikkje då for meg å vera vanleg kyrkjelydsprest. Årsaka til det er nok at eg totalt mangla kvinnelege rollemodellar. Men så var eg også veldig interessert i språk, litteratur og statsvitskap, og valde heller det enn seks år med teologi. No er dei to døtrene mine store, det er trong for prestar og eg er veldig motivert for nettopp å bli prest. Eg har alltid likt å læra nytt, og eg likar å studera. Kyrkja har store utfordringar, og det triggar meg. Det trengst «mot og mannskap», som far min ville ha sagt. Rett nok ville han ha stått langt frå meg teologisk, men eg trur begge foreldra mine ville gledd seg over at eg blir prest.

Den utflytta tysnesingen tek presteutdanninga på rekordtid, noko som skal vera mogleg for personar over 35 år.

– Ja, eg brukar to år på utdanninga som fjernstudent ved det som tidlegare heitte Menighetsfakultetet i Oslo, no MF vitenskapelig høyskole. Det betyr at eg studerer mykje for meg sjølv heime, men har også periodar i Oslo. Eg har hatt institusjonspraksis ved Haraldsplass sjukehus og kyrkjelydspraksis i Foldnes på Sotra i haust. Til våren skal eg ha ny kyrkjelydspraksis i Askøy, og det inneber mellom anna å leia gudstenester og gravferder. Eg har alltid likt å jobba med tekst og formidling, og eg ser med glede fram til å skriva preike og framføra den ved gudstenestene.

– Men kva gjer at du kan bli prest etter berre to års utdanning?

– Mine tidlegare studiar og jobbar er avgjerande. Eg har mellom anna hovudfag i nordisk, og så har eg hatt fleire ulike jobbar som alle har hatt med folk og formidling å gjera. Eg har vore journalist i mellom anna bladet Tysnes og BT og hatt leiaransvar fleire stader, mellom anna i Kirkens Bymisjon. Dei siste åra har eg vore lektor i vidaregåande skule. Heldigvis er det slik at livserfaring skal kunna erstatta noko av teologiutdanninga. Eg lærer ikkje gresk og hebraisk, men reknar med at eg får minst like god bruk for erfaringane mine frå arbeidslivet. Dessutan har eg privat opplevd både kriser og sjukdom, noko eg trur vil koma godt med når eg som prest skal møta folk i ulike livssituasjonar.


Sterk oppleving

Medan ho var journalist i Bergens Tidende, var ho ein gong på 1990-talet på reportasjeoppdrag ved ei gudsteneste i St. Jørgen kirke ved lepramuseet i Bergen. Gudstenesta var hemmeleg og i regi av «Åpen kirkegruppe».

– Det eg opplevde der og då vart svært avgjerande for meg. I kyrkja var det samla fleire homofile og lesbiske. Dei måtte ha gudstenesta i skjul, for dei var ikkje aksepterte av og i kyrkja. Fotografen fekk ikkje ta bilete av ansikta deira, for dei var redde for å bli avslørte. Ingen våga den gongen, for om lag 20 år sidan, å stå fram. Det var mitt første møte med eit kristent, homofilt miljø, og det var direkte fysisk vondt å oppleva at dei hadde det slik. Ekstra sterkt at det skjedde i kyrkja der dei spedalske, som også var ei utsett gruppe, hadde halde til. – Kva gjorde denne opplevinga med deg?

– Det gjorde meg endå sikrare på at det er viktig at alle får kjenna på at me har lik verdi, uavhengig av både kjønn, legning og eventuell funksjonshemming. At dei måtte gå til nattverd i skjul, er berre så feil.

– Kva følgjer vil det få heilt konkret for deg som prest?

– Utan tvil at eg vil inkludera alle, og til dømes via likekjønna. Eg vil vera tett på folk i både sorg og glede. Eg vil ha ei raus og inkluderande folkekyrkje. Me er alle skapte i Guds bilete, og det skal ikkje gjerast skilnad på folk, ikkje vera A-lag og B-lag. Den måten Jesus møtte menneske på, er eit førebilete for meg. Der har me alle litt å gå på.


Meining og mangfald

Då Knut Arild Hareide heldt talen sin som konkluderte med at KrF burde gå saman med partia på venstresida, melde Kristin seg inn i KrF.

– Men då landsmøtefleirtalet gjekk imot Hareide, melde eg meg ut igjen.

– I kyrkja, og mellom kristne, er det jo ulike syn på mangt. Vil ikkje du få problem dersom du klårt markerer ditt syn?

– Nei, slett ikkje. Eg meiner det er ein styrke med mangfald og plass for ulike syn. Alle bør gje rom for dei andre, og ikkje definera nokon ut. Gode samtalar er svært verdfulle, og me kan jo vera glade i kvarandre sjølv om me har ulikt syn.

– Statistikken viser at det er færre som går til gudsteneste og som blir døypte og konfirmerte i kyrkja. Nokon stader er det auke i bruken av kyrkja elles i veka, og fleire går til nattverd. Men er du ikkje eigentleg på veg inn i noko som er på veg ut?

– Det er med på å motivera meg. Dei seinare åra har det vore mykje fokus på individ og egoisme, og velstandsauken har gjort at mange ikkje er heime i helgane. I vår lutherske tradisjon er me opptekne av at trua åleine er nok. Du MÅ ikkje gå så og så ofte til gudsteneste for å vera god nok for Gud. Men eg trur me treng gudstenesta for vår eigen del og for fellesskapet.


Musikk og song

Kristin var ikkje gamle jenta då ho var med faren og underheldt for dei som budde på gamleheimen på Nymark.

– Eg hugsar at eg song salmar for dei. Det var nok første gongen eg opptredde offentleg. Seinare var eg mykje med i song- og musikklivet på Tysnes. Eg spela kornett og flygelhorn i Onarheim musikklag, der eg vart lokka til å ta dirigentkurs og bli dirigent som 16-åring. Eg vart oppmoda til å ta ansvar og fekk meistringskjensle, noko som gjorde svært godt. Eg dirigerte også Ten Sing heime på Tysnes. I det heile var eg, og er enno, nært knytt til heimkommunen min både når det gjeld det kyrkjelege, musikalske og folket der.


Mykje støtte

Prestestudent Kristin har fått mykje støtte frå mange kantar etter at ho fortalde at ho ville bli prest.

– Ja, det har strøymt på med helsingar om lukke til og stå på, så flott og så vidare. Og det er ikkje berre kyrkjefolk som har heia på meg. Det er vener og kjende av alle slag som synest det er flott, men også gjerne dristig det eg no kastar meg uti.

– Du har til og med fått økonomisk støtte etter at du var freidig på facebook?

– Eg tok jo ein risk då eg tok permisjon utan løn frå lektorjobben og starta på dette studiet. Utgiftene mine vart jo ikkje mindre, men inntekta forsvann. No har eg ein deltidsjobb som trusopplærarvikar ved Fridalen og Årstad kyrkjelydar. Men det stemmer at eg på Facebook opna for å ta imot økonomisk støtte frå vener. Eg håpar ingen kjende seg pressa, men fleire har hjulpe meg økonomisk fram mot det å kunna bli prest. Men den mentale støtta er mest avgjerande for at eg skal klara det presset det er å gjennomføra studiet på kort tid.


Prest i Sunnhordland

Dersom alt går slik Kristin Hjertaker satsar på, kan ho ordinerast til prest i juni neste år. Då er ho meir enn klar for å innta preikestolen.

– Eg gler meg veldig. Og min store draum er på sikt å kunna flytta heim igjen til Tysnes og vera prest i Sunnhordland. Meir realistisk er det nok å kunna få ei stilling nærare Bergen. Eg veit jo at det ikkje blir ledig prestestilling i Tysnes med det første, men kanskje det går an å bu på Onarheim og gjera teneste annan stad i Sunnhordland, spør Kristin med eit smil.

– Er det spesielle høgtider eller merkedagar du ser spesielt fram til som prest?

– Eg ser fram til å vera prest ved alle høgtider og kan ikkje rangera dei. Men eg har alltid vore spesielt glad i første påskedag og første juledag.

– Korleis trur du jula di blir i år, den siste som vanleg kyrkjegjengar?

– Som vanleg feirar eg julaftan med jentene mine, eksmannen og bror hans. Det er 12. jula i lag etter skilsmissa, og det plar vera fint. Så vitjar eg andre i familien min i romjula, og satsar på tid til å lesa bøker og slappa av etter ein hektisk haust – og før ein spanande vinter og vår.


TRUSOPPLÆRAR: I tillegg til prestestudiet har ho deltidsjobb som trusopplærar, her i Fridalen kirke.
TRUSOPPLÆRAR: I tillegg til prestestudiet har ho deltidsjobb som trusopplærar, her i Fridalen kirke.
ENDELEG: Heilt sidan ho var ung jente, har Kristin Hjertaker ønskt å kunna kle på seg prestekappe.
ENDELEG: Heilt sidan ho var ung jente, har Kristin Hjertaker ønskt å kunna kle på seg prestekappe.
SISTE: Denne jula er den siste utan prestekappe.
SISTE: Denne jula er den siste utan prestekappe.
KONFIRMANTAR: Som trusopplærar har ho også kontakt med konfirmantar i Fridalen kyrkjelyd. Her i samtale med Elisabeth Aaen Osvik, t.v. og Ellen Jensen.
KONFIRMANTAR: Som trusopplærar har ho også kontakt med konfirmantar i Fridalen kyrkjelyd. Her i samtale med Elisabeth Aaen Osvik, t.v. og Ellen Jensen.
PRAKSIS: Kristin får prøvd seg som prest i Fridalen kirke i Bergen.
PRAKSIS: Kristin får prøvd seg som prest i Fridalen kirke i Bergen.

Siste saker Gå til framsida

Politiet: Seink farten

Politiet har fått inn gjentakande meldingar om høg fart på strekninga mellom Uggdal og Våge. – Me håpar at folk tek omsyn til andre trafikantar, og held fartsgrensa, oppmodar Susann Rosvold, politibetjent ved Tysnes lensmannskontor. Ho understrekar at det er spesielt viktig å ta det med ro no som det bikkar mot vinter og minusgrader, og det byrjar å bli glatt på vegen. –...

Skuletime i flytenaustet

Også denne hausten har 6. klassingane i kommunen fått høyra og læra om alle tysnesingane som var mannskap og offiserar på amerikanske yachter (jåttar på tysnesdialekta) i perioden 1900-1940. I fleire år har 6. klassingane vore inviterte til omvising og «skuletime» i flytenaustet om jåttseglarane. Elevane syner interesse for denne viktige brikka i Tysnes si nyare soge. Dei får...