TENNISBANEN: Bjørg Liv tek oss med opp til tennisbanen, men ho er oppgitt over kor langt forfallet har kome her.
TENNISBANEN: Bjørg Liv tek oss med opp til tennisbanen, men ho er oppgitt over kor langt forfallet har kome her.

– Det var eit herleg liv her, eit heilt anna liv enn kvardagslivet

Bjørg Liv Frugård (83) var berre 15 år og nykonfirmert då ho fekk jobb ved Godøysund Fjordhotell, og ho stortreivst der i 25 år.
Publisert 20.07.2019 kl. 15.00.

Ho vaks opp på ein av gardane på Store Godøy, rett over sundet for hotellet. Som jente heitte ho Godøy, og det å få jobba på hotellet var stas.

– Ja, eg hadde jo vakse opp med hotellet som nabo over sundet, og fått med meg at der skjedde det mykje spanande. Eg var svært glad då eg på våren kunne byrja i skrubben, oppvasken, altså. Eg hugsar at løna i starten var 185 kroner månaden. Seinare jobba eg mellom anna på koldtkjøkenet, og etter eitt år vart eg «værelsespike». Då hadde me kvart vårt hus me fekk ansvar for.

– Hende det at du fekk driks frå gjestene?

– Ja, det gjorde eg til gagns. Rike bergensarar og utlendingar gav ofte rikeleg, så då vart ikkje inntekta så dårleg. Forresten så var det ein del rike bergensfamiliar som budde her mange veker. Når mannen måtte på jobb igjen i Bergen, vart dei andre buande og han kom ned i helgane.


Uniformerte

Etter kvart byrja Bjørg Liv i serveringa, og då fekk ho også snakka meir med gjestene.

– Då eg jobba på kjøkenet, var det klar beskjed frå den strenge direktrisa, frøken Rømcke Moe, at me ikkje skulle ha omgang med gjestene. Og me hadde stor respekt for henne. Me som serverte kom jo nærare gjestene. Og det var viktig at me hadde rette klede på oss til rett tid. Til lunsjserveringa brukte me ei tid bondepikedrakt eller kvardagsbunad. Men me hadde og kjole og forkle til lunsjserveringa. På kvelden var det stiligare, med svart skjørt og kvit bluse. Og det var ofte svært mange gjester. Av og til var heile sundet fullt av båtar, og det syda av liv. I fint vêr sat gjestene ute på kaien eller oppe på terrassen med god utsikt. Det var ei fantastisk tid. Og alt det eg lærte her, ja, det var verkeleg livets skule. Eg trefte jo mange festlege fyrar. Vanlegvis gjekk alt fint for seg, men når me hadde blåtur-selskap innom kunne det bli heftig. Då hende det jo at gjestene både kom og reiste igjen i ulike tilstandar, smiler Bjørg Liv.


Vinn-vinn

– Men hotellet var jo berre ope i sommarsesongen?

– Ja, du kan tru me gledde oss til mai og hotellet skulle opna igjen. Då vart det jo igjen liv her. Men far min og andre menn hadde også jobba for hotellet i løpet av vinteren med ulikt vedlikehald. Det var jo flott attåtinntekt for bøndene her. Hotellet kjøpte også mange varer som vart produserte på gardane, slik som mjølk, fløyte, egg og bær. På Vetle Godøy var det nokon som leverte mykje grønsaker. I det heile var det veldig godt forhold mellom oss fastbuande og dei som dreiv hotellet.


Nedtur tilbake

Me får Bjørg Liv med oss tilbake til Godøysund og hotellområdet. Det er lenge sidan ho har vore der, og ho er spent.

– Å, nei å nei. Dette ser jo tragisk ut. No får eg tårer i augo, kjenner eg. Eg hadde ikkje førestilt meg at det hadde blitt så øydelagt og tilgrodd overalt. Sjølve hotellbygningen må dei berre brenna ned, den ser jo ikkje ut med knuste ruter, og inni er det visst ikkje betre.

Me går oppover bakken bak hotellet og litt ovanfor Prinsehytta, som no er eigd av ein av dei som tidlegare eigde hotellet.

– Nei, sjå her korleis det ser ut. Her var det ope og fint før, ikkje eit tre, men no er det jo tilvakse som berre det. Dette gjerdet er det som var rundt tennisbanen. Men her er jo berre rot og rusk. Uff, nei dette var trist å sjå, seier ho som for vel førti år sidan opplevde stordomstida til Godøysund Fjordhotell.


Enorm jobb

Bjørg Liv hugsar godt Wallem- og Steckmestfamilien. Då ho slutta å jobba ved hotellet, var Rita Steckmest ti år gammal.

– Ja, eg hugsar godt den vesle jenta som sprang rundt her mellom gjestene om sommaren. Det hender eg møter henne i Våge av og til, og eg synest det er flott at dei no har kjøpt tilbake Godøysund og vil ordna opp her. For det trengst verkeleg, men det krevst svært mykje og må bli dyrt.

– Trur du tysnesingane igjen vil setja pris på Godøysundområdet?

– Ja, dersom dei klarer å rydda opp her og gjera det fint og tilgjengeleg igjen på dei mange stiane, vil iallefall eg gjerne koma tilbake og spasera ut til Verdens ende, smiler Bjørg Liv, enno med ei vemodig tåre .


STILIG: Ikkje rart at rike bergensarar og utlendingar treivst i desse interiøra. (Foto: privat)
STILIG: Ikkje rart at rike bergensarar og utlendingar treivst i desse interiøra. (Foto: privat)
FLOTTE SERVITØRAR: Midt på 1950- talet serverte dei frukost og lunsj i denne uniformen: F.v. Aslaug Heie, Bjørg Liv Godøy, Torgun Austvik og Gerd Vevatne. (Foto: privat)
FLOTTE SERVITØRAR: Midt på 1950- talet serverte dei frukost og lunsj i denne uniformen: F.v. Aslaug Heie, Bjørg Liv Godøy, Torgun Austvik og Gerd Vevatne. (Foto: privat)
BERRE TRIST: Bjørg Liv Frugård fekk tårer i augo då ho kom tilbake, men er glad dei nye eigarane lovar å rydda opp.
BERRE TRIST: Bjørg Liv Frugård fekk tårer i augo då ho kom tilbake, men er glad dei nye eigarane lovar å rydda opp.
GAMLE PLANAR: Tidlegare eigarar har hatt luftige planar som har falle til jorda.
GAMLE PLANAR: Tidlegare eigarar har hatt luftige planar som har falle til jorda.

Siste saker Gå til framsida

Mykje vatn over stemma

Regntida har visst innteke Tysnes også. Til tider har det nesten «bøtta» ned enkelte stadar dei siste par vekene.Nedbøren har periodevis vore veldig lokal, og ein har kunna opplevd tørr vegbane enkelte stadar og skikkeleg store vasspølar andre stadar i kommunen.Nedbøren viser godt att i dei lokale vassdraga. Ein tur forbi Onarheimsvatnet tysdag var eit godt døme på det. Då rann...

Rune Alver kjem til OnarTun

Er du glad i klassisk musikk av den storslegne kaliberen, bør du ikkje gå glipp av konserten med Rune Alver og Lise Skjåk Dalen.