PÅ KONTORET: Ole Kristian Drange kjenner ein lidenskap til arbeidet, der han får møta menneske i ulike situasjonar.
PÅ KONTORET: Ole Kristian Drange kjenner ein lidenskap til arbeidet, der han får møta menneske i ulike situasjonar.

Arbeider som overlege på akuttpsykiatrisk avdeling

I jobben som overlege får Ole Kristian Drange varierte og lærerike arbeidsopp-gåver. Det trivst han med.
Publisert 24.02.2020 kl. 18.00.

Pasientsamtalar, møte og forskingsarbeid er berre nokon av stikkorda som kan skildra Drange sine arbeidsdagar som overlege ved Akuttseksjonen avdeling Østmarka, som er ein del av St. Olavs hospital. I Trondheim har han fullført det seksårige profesjonsstudiet i medisin ved NTNU, halvtanna år turnusteneste og ei femårig spesialisering i psykiatri. No har han dessutan opptak som PhD-student.

– Å ta doktorgrad er valfritt, og ein kan ta det som ein del av ei løna stilling, slik som eg gjer no. Det inneber at eg må delta i forskingsarbeid når eg har ledig tid, og skriva nokre artiklar. Dette arbeidet må til slutt forsvarast og sendast til ekstern vurdering. Planen er å få det fullført innan eit års tid.

Sjølv har han ikkje opplevd utdanningsløpet som langt, ettersom han har hatt ei interesse for fagfeltet og hamna i jobb etter fullførte studier.

– Medisinstudiet erfarte eg som eit fritt tilvære, der eg i stor grad fekk styra kvardagen min sjølv. Det krev nok ei evne til å strukturera tida sjølv, ettersom det er fleire eksamenar ein må førebu seg til gjennom året. Dessutan er dette ei retning der ein må jobba mykje og belaga seg på å måtta flytta undervegs. Eg er heldig som har fått alt i Trondheim, men mange av dei eg studerte med har måtta flytta fleire gonger for å kunna fullføra praksisen eller spesialiseringa. Ein er ofte usikker på kor ein får jobb, og ein kan hamna i ukurante arbeidstidspunkt. Derfor kjenner eg meg heldig som har hamna i ein jobb eg trivst så godt i, fortel Drange, som no er etablert i Trondheim med kone og barn.

Då Drange studerte var medisinutdanninga lagt opp til ei blanding av forelesingar, gruppearbeid, praktisk trening og sjølvstudium. Ei erfaring han har teke med seg vidare i arbeidslivet er evna til å finna og vurdera kjelder sjølv.

– Eg trur at for å kunna velja denne retninga, må ein ha eit ønske om å vera i ein kontinuerleg læringsprosess. Fagfeltet er stadig i utvikling, og då er det nødvendig å vera oppdatert på ny kunnskap, slik at ein kan gi dei beste behandlingane.


Spesialisering i psykiatri

Etter å ha fullført profesjonsstudiet i medisin ved NTNU, valde Drange å spesialisera seg i psykiatri.

– Spesialiseringa er ei løna stilling der ein er innom fleire tenesteområde, slik som akuttpost, poliklinikk, bipolarklinikk og langtidspost. Dessutan må ein gjennomgå mange kurs og rettleiing i psykoterapi, seier han, og informerer om at mange legejobbar er ein del av eit spesialiseringsløp.

– Psykiatri er eit svært breitt fagfelt, og akkurat no jobbar eg på akuttpost. Her kjem det folk i akutte kriser, slik som ved depresjon, mani eller psykose. Det kan vera fare for livet deira, at dei vurderer sjølvmord. Då er vår oppgåve som psykiater å utreda dei som kjem, gjennom å forstå problemet deira og finna ei løysing som kan hjelpa, forklarar Drange, og legg til at dei forsøker å gi pasienten eit tilpassa tilbod.

Drange skildrar psykiatri som eit fagfelt mellom psykologi og medisin, men som også er prega av etikk og juss.

– Ein vesentleg del av dei som blir lagt inn her, blir lagt inn mot si vilje. Me forsøker å unngå tvangsinnleggingar, men me må samtidig ta ei vurdering på kva som er best for pasienten. Då kjem etikk inn i biletet, der ein må vurdera om pasienten er samtykke-kompetent og kvalifisert til å ta val sjølv, eller om han eller ho er til fare for seg sjølv. Dette er personar som er tilvist via ein lege, og då må eg som overlege ta stilling til om for eksempel vilkår for tvang er oppfylt, og ta ei heilskapleg vurdering av situasjonen.

Sjølv om Drange har eit stort ansvar når han skal ta avgjerder, er han ikkje åleine i arbeidet. Han skildrar arbeidsplassen som eit team, der fleire er instansar arbeider med same sak.

– Me har møte der me drøfter og tek ei avgjerd saman. Sjølv om ein er hovudansvarleg for ein pasient, er det for eksempel sjukepleiarar og vernepleiarar i miljøet rundt, og ofte fleire legar og psykologar som møter same pasient. Det gjer det lettare å stå i avgjerdene ein tar knytt til tvang og vurdering av fare. Dessutan er det også ein tryggleik for den som blir lagt inn, at det er fleire personar som er innblanda i vurderinga.

– Vert du påverka av liva til dei du møter?

– Ja, eg let meg påverka. Eg trur eg må det for å kunna forstå korleis eg kan hjelpa og visa dei eg møter at eg forstår. Samtidig er eg ikkje ein person som grublar så mykje, så når eg er ferdig med jobben og går heim, er det ikkje ofte eg tek med dei tankane eg har hatt på jobben, forklarar 33-åringen, før han held fram:

– Eg tenker det er greitt. Det ville ha vore rart om ein aldri vart påverka av personane og livshistoriene ein møter. Nokon vil nok oppleva dette ulikt, men eg trur det til ein viss grad er nødvendig når ein arbeider med å prata med folk.


Eit ikkje-medikamentelt forskingsprosjekt

Ettersom St. Olavs hospital er eit universitetssjukehus, går det føre seg meir enn berre pasientbehandling. Drange kan blant anna fortelja om eit forskingsprosjekt på den akuttpsykiatriske avdelinga, som akkurat er avslutta.

– Forskingsprosjektet handla om at me har fått installert ei blokkering av blått lys i halve pasientavdelinga, i eit forsøk på å bevara effekten av søvnhormonet melatonin. Årsaka er at me ser ein sterk samanheng mellom søvnvanskar og psykiske problem, og me veit at kunstig lys slik som frå mobilskjermen eller lampar, øydelegg for melatoninproduksjonen. Dermed undersøker me om blokkering av blått lys på kveldstid, gjer at pasientane får kortare liggetid og blir fortare friske.

Drange held fram med å fortelja om korleis lyset vert oransje når ein fjernar det blå. Tidlegare har mennesket sin døgnrytme vore regulert av det naturlege lyset frå sola. For at resultatet skal kunna seia noko om årsakssamanhengar, har legane nytta randomisering som metode for å få dei to gruppene så tilfeldige som mogeleg. Det vil seia at pasientane fekk trekka lodd om kva for ei avdeling dei skulle hamna på; den med blokkert blått lys eller ikkje.

– Dersom hypotesen vår stemmer, er dette ein god ting på fleire måtar. For det første vert folk fortare friske, og me får dermed kapasitet til å ta inn fleire pasientar. For det andre så er det stor etterspørsel etter ei medikamentfri behandling. Så det blir spennande å sjå kva resultatet av forskinga blir, seier han engasjert.


Saknar fjella og familien

Sjølv om Drange kan fortelja at han trivst svært godt i Trondheim og har danna eit sosialt nettverk her, har han likevel eit varmt forhold til Tysnes.

– Tysnes vil alltid vera barndomsplassen min, som eg reiser tilbake til på besøk til foreldra mine. I oppveksten min opplevde eg lokalmiljøet og særleg fotballaget Njardar, som eg var ein del av, som svært inkluderande. Dessutan likte eg svært godt naturen og særleg det å springa opp på fjelltoppane, det saknar eg!

Likevel er han bevisst i valet på kor han vil bu.

– I ein by er det fleire arbeidsmoglegheiter, som eg ikkje ville hatt på Tysnes. Dessutan, for meg personleg føler eg det ville vore vanskeleg å vita så mykje om kvar enkelt person og samtidig vera ein del av eit lokalmiljø. Likevel så har me ingen familie her oppe, så det er jo noko me saknar.


Smart å investera i utdanning

Då Drange får spørsmål om kva for nokre råd han ville gitt til seg sjølv som ung og uutdanna, må han tenka seg godt om.

– Kanskje det at eg burde ha snakka med fleire som arbeidde med det yrket eg har valt, og gjerne forsøkt å hospitera meir for å få betre innblikk i arbeidsdagen deira, svarar han omsider, før han held fram:

– Eg trur det viktigaste for ein som skal velja utdanning er å vera open for at det går an å ombestemma seg, trass alt skal ein jo ha jobben i ein god del av livet og det vil derfor vera ei god investering å studera nokre år ekstra for å komma dit ein vil. Dessutan trur eg det er fint å flytta til ein ny stad når ein skal studera, for å møta nye folk og utvikla seg. Den mogelegheita er nok litt vanskelegare seinare i livet når ein har etablert seg meir.


Siste saker Gå til framsida

Har fått full finansiering

Leiar i Tysnes hundeklubb, Maren Leite, er strålande nøgd med å ha fått full støtte til å kjøpa inn gjerde til hundeparken på Gjerstad.

Lesarbrev: Frå psykososial rehabilitering til eiga stove i desse dagar

Eg fekk den 23.03.2020 avbrote mitt opphald på Røysumtunet rehabiliteringssenter for epilepsi fleire veker før tida på grunn av auka smittefare for koronaviruset. Dei byrja med å senda heim brukarar som nevrologane vurderte som forsvarleg å senda heim fyrst. I dag er den avdelinga stengd inntil vidare.No har eg vore heime ei lita veka, og hovudet mitt er byrja å tetta seg litt med...

Får selja frukt og bakevarar i lausvekt, men ikkje smågodt

I det ekstraordinære formannskapsmøtet tysdag blei den lokale koronaforskrifta om sal av lausvektsvarer endra. No kan butikkane på Tysnes igjen selja frukt og bakevarer utan å pakka dei inn på førehand. Forbodet mot å selja smågodt i lausvekt blir derimot vidareført.– Då me vedtok denne forskrifta, så såg me for oss varer som gjerne var eksponert for smitte. Og så ser me no at me gjerne...