Legg merke til han på bass!

Historier kan skrivast om mangt og mykje. Ting du ynskjer skal skje, saker du brenn for, eller til dømes denne varianten; ei historie basert på noko så enkelt som ei plateinnspeling på midten av åttitalet.  

Det er underleg at minne om dette er så sterke at dei tjueseks år seinare kan vere grunnlag for mi forteljing. Det er berre å la seg rive med og la minna få fri flyt: 

Det var ein dag i april i 1985. Eg skulle åleine med hurtigbåt til Sogn, på besøk til søstera mi Kari og svoger Bjarne i Vadheim. Dette var på sett og vis ei lang reise dei tider. Sjølv om ein trur at alt var betre før, jamvel kommunikasjon med offentleg transport, vart det ved dette høve venting i by`n på neste etappe av transporten.
Eg er kanskje vel nostalgisk no; men til dømes det å reise med bil til Sogn på tidleg åttital, var ei heil «Amerikareise». På den tida var ein tur til Vadheim ei reise som innebar 4-5 ferjer, alt etter fatter`n sine vegval, etter  finrekning på køyretid og ferjetider. Må inrømme at eg aldri såg noko til Gunn, ho «med suppa mellom Sevråsvåg og Duesund», men ferja mellom desse to stadane måtte me i alle fall ta i ny og ne.

Å ta båten frå Strandkaien derimot, var no omtrent som i dag. Ikkje same farten, stoppestadane var fleire, men ei fin reise gjennom smale sund og  over fjordane oppetter.

Det at det ikkje korresponderte mellom buss og båt var nok heilt greitt for ein sekstenåring i 1985. Då kunne ein i fred og ro få tråle platesjappene i Bergen, utan mas frå mor om til dømes skokjøp eller nye fløyelsbukser. Ikkje det at akkurat dèt var noko særskild plage gjennom oppveksten, men dog. Åleine i Bergen by med eigne hundringsar i lommeboka var store greier. Ein kunne sågar få tid til å stikke innom Musikkmagasinet eller Hagstrøm for å kjøpe nye trommestikker.

Ein tur på ein av desse butikkane var omtrent jamstilt med besøk i himmelen for ei ung musikarspire. Der kunne ein sikle på dyre trommesett som berre var ein fjern våt draum.

Året før hadde eg forresten sikra meg Ole Gloppestad sitt lyseblå trommesett for kr. 6500.- av konfirmasjonspengane. Mange pengar var det, men eg var heilt bestemt på kjøpet!

Fatter hadde mange vise ord til oss ungar gjennom oppveksten, men dei orda eg heilt klart huskar best, er hans umiddelbare kommentar til dette kjøpet; «- er du no heilt sikker på at dette er det rette å bruke pengane på?!» Eg trur han nett hadde sove middag når han fekk vite om det, så han er tilgitt for lenge sidan.

Kjøp av eige trommesett var rett og slett ein dyd av nødvendighet. «Skreppes Big Boss Band» skulle erobre verda (etter påskedans i ungdomshuset i Lunde) og det stod og fall på å skaffe seg instrument.

Eg har ein mistanke om at Bjørn Lande såg på meg som ein konkurrent (på trommer, sjølvsagt..) på den tida, for det var vanskeleg å få låne hans trommesett. Eg klarte å snike til meg stortrommepedal og hi-hat stativ hos han av og til, men resten av utstyret eg hadde til rådvelde, var det eg klarte å skrangle ihop frå musikklagets «rikhaldige» utval.

Settet til Ole var svære greier; hadde åtte trommer, alle utan underskinn, fire cymbalar og var fint og «nyovermåla» av han sjølv. Etter mine begrep; eit særs godt kjøp.

Ole var ein trommehelt for meg i dei tider, og det var ein fryd å høyre han spele etter Rush og Motorhead i bedehuset. Han var «den raskaste i verden» ei stund. Eg skal seie at bedehuset fekk gjennomgå. Han var teknisk god, slo knallhardt, og det var omtrent så panelen i taket sprakk! Der oppe på galleriet sat han i timesvis og øvde. Eg sykla rett som det var forbi for å høyre om han var der, og om eg kunne plukke opp nokre triks.  Øvinga mi, etter kjøp av eige batteri, foregjekk på rommet mitt, på «søre lemen». Kanskje eg her skal nytte høvet til å be om orsaking til naboane i Øvre Klokkargarden for all støyen som kom frå meg, der under skråtaket. Eit himla leven!

Vel, det var til by`n eg var komen.... Eg bestemte meg denne gongen for å gå innom Platon for å sjå etter ny musikk. Platon var, på den tida, ein av «verdens største» platebutikkar og hadde all den nye musikken som vart gitt ut. Eg lytta meg igjennom nokre plater, og det var mykje bra. Det var nye plater av både Rush, TOTO, The Police og andre. Eg hadde berre råd til ein LP, så det var vanskeleg. Valet falt til slutt på Eric Clapton. Han hadde nett gitt ut «Behind The Sun». Dette albumet var Phil Collins medprodusent på, så eg valde å satse på den. Han spelte også trommer på mange av spora (Han òg hadde trommer utan underskinn!). Dei som «har greie på det» meiner at det var tull av Clapton å velje Phil Collins som medprodusent, og at han øydela musikken til Clapton. Det får dei no gjerne meine; eg er ueinig.

Med rykande fersk LP i posen gjekk turen vidare med hurtigbåten. Eg tenkte nok sikkert på mangt og mykje på turen oppover mot sognelandet, men mest av alt; å få spele den nye plata mi.

På kaien i Lavik stod Bjarne og tok imot meg. No nærma det seg! Eg skulle endeleg få kome inn til Vadheim City og få høyre på plata. Gjennomgang av alle låtar, sturdering av cover og å sjekke kven som spelte kva på alle låtane. Det var mykje å setje seg inn i. Det var nokre kjende musikarar, mellom anna  Donald «Duck» Dunn frå The Bluesbrother Band. Elles var platecoveret, for meg, fullt av nye bekjentskapar, mellom andre: Ted Templemann, Greg Philliganes og Newton Howard.

Det er noko underleg med oss som kan ha noko så snodig som  eit forhold til omslaget til ei LP-plate eller CD, men det er på ein måte der nerva til musikken ligg. Du får eit forhold til musikarane, til utstyret dei nyttar, familie og venner, samt ein inngåande kjennskap til tekstane artisten formidlar.

Eit anna namn som festa seg blandt musikarane på denne LP`en, var bassisten Nathan East. Det namnet la seg, saman med andre unyttige ting, inn på harddisken (..eller bak øyra, som me kalla det i -85).  Eg har gjennon åra nikka gjenkjennande kvar gong eg har sett at han er med på ei plate eller konsert. Han har vore ein av dei store bassistane gjennom dei siste 20-25 åra, og han har spela på utalege utgivingar. Av artistar han har jobba med, kan eg til dømes nemne:  Whitney Houston, Madonna, Dionne Warwick og Michael Jackson.

Me hadde det nok kjekt i Vadheim dei dagane, men det eg huskar og som står igjen, er «Behind The Sun» og første møtet med Nathan East.

Det at min store basshelt frå 1985 no skal trylle ut fine basslinjer på Gjerstad, der eg som ungdom, kvisete og usikker, sparka i grusen og drøymde om store musikarheltar, er stort. Det at han og resten av dei andre framifrå musikarane i TOTO står på scena der, er ikkje mindre enn ei månelanding for ein tidlegare dansesjef i Tysnes Ungdomslag. («Orkestera er for dyre!», sa formannen etter eit nytt underskot på dansen.)

TOTO er det bandet som, utan tvil, har betydd mest for pop-musikk gjennom dei siste tiåra. Musikarane har sett sitt merke på uendeleg mange tophits. Kanskje mest av alt på andre sine innspelingar. Sjølvsagt er det synd å ikkje få oppleve Jeff Porcaro på trommer og Mike Porcaro på bass, men for meg vert ringen på ein måte slutta med Nathan East på sin seks-strengar. Dette blir fantastisk!

Sagt frå ein trommis, til dei som alltid synest at gitaristen og vokalisten er så tøff: Legg merke til han på bass!

Av Øystein Dalland

PS: Tenk om Simon Phillips har lyseblått trommesett, Ole!?